Buiten het iet of wat langdradig voorprogramma van M. Ward was het voor mij een concert van de bovenste plank. Norah Jones is een klassedame met een klassestem. Ze is bescheiden en weet humor op de juiste momenten te gebruiken. Samen met haar band trakteerde ze ons op liedjes uit oude en nieuwe cd's. Puur genieten dus!

Ja, ook ik ben gebeten door het YouTube virus…

Lang leve Studio Brussel! Peter, Tomas en Christophe zijn samen met Studio Brussel het beste van zichwelf aan het geven in "Music For Live". Ze maken niet alleen de beste radio, ze hebben ook nog eens het hart op de goede plaats. We kunnen dit project enkel maar toejuichen. Onze duit gaat ook op weg naar StuBru, vergeet dus ook niet om uw duit in het zakje te doen… Alle kleine (en grote) beetjes helpen.

Eend en Fioon waren aanwezig op de premiere van "Ik val … val in mijn armen". We weten niet goed welke naam we het kind moeten geven, maar het is een kruising tussen toneel en muziek. Lekker veel country met veel liefde gebracht door Els Dottermans en Wim Opbrouck. Ons advies: meer dan de moeite waard om eens te gaan bekijken. De liedjes zijn doorspekt van humor en zijn gebaseerd op bestaande country liedjes. We weten wel nog steeds niet als Els zelf op de saxofoon speelde of als het playback was…

Vrijdagavond, 4 september, 21.00 uur, Kursaal Oostende, een volle zaal en veel wind. Als je er niet bij was, heb je iets gemist…maar geen reden tot paniek. Een kleine recensie over Kommil Foo in concert. Hilarisch, ontroerend en een beetje sarcastisch. De broers Mich en Raf Walschaerts weten al je gevoelens te raken. Samen met een live-orkestje brachten ze de meest uiteenlopende liefdesliedjes aangevuld door een sketch hier en daar. De zaal zat vol en niemand is onberoerd gebleven. Je moet het toch maar doen é!

Ja ja, wat was me dat een avond! Dinsdag onverwacht tickets gekregen voor Robbie Williams en zoiets kan je gewoon niet weigeren. Terwijl ook een vriendin blijgemaakt :-) Een echte fan ben ik niet maar als je hem daar zo ziet staan, ben je toch even verkocht! We stonden op twintig meter van hem. Blijkbaar bevonden we ons in een zone waar we eigenlijk niet mochten staan (tegen niemand zeggen ?). Hoe die Brit de show steelt en een heel stadion entertaint, daar ben je toch van onder de indruk. Al moet ik toegeven dat z’n achtergrondkoor veel van z’n zang heeft goedgemaakt. Een greep uit de liedjes die hij heeft gebracht: strong, pure, let me entertain you, angels,… Heb er van begin tot einde van genoten maar mijn nummer één is nog steeds die grote gele Eend!

Wie zijn deze twee mensen vraag je je allicht af? Wel, het zijn Mark Knopfler & Emmylou Harris.
De een is is bekend voor liedjes als “So far away” en “Tunnel of love”, de andere is een heel bekende countryzangeres. De som van beiden heeft geleid tot een pracht van een cd: “All the roadrunning”. Een aanrader…

Ze bekvechten nog steeds over wie nu eigenlijk met het prettig gestoorde idee kwam, maar ??n ding is zeker: 6 dertigers met een hobby organiseren samen voor de eerste keer WALVIS, een vinnig muziekfestival.

En we zullen het geweten hebben! Prettig gestoord maar volledig bij zinnen, ambitieus maar enkel voor het plezier, niets aan het toeval overgelaten maar vol verrassingen: het is allemaal van toepassing op WALVIS. Een gezellig festijn, een geschifte fi?sta en een geweldige ervaring, WALVIS wil het allemaal tegelijk zijn. En WALVIS z?l dat ook zijn, want de Dag des Oordeels wordt 10 juni 2006, Plaats van de Misdaad het nieuwe RCJC (Regionaal Centrum voor JongerenCultuur) het ENTREPOT in de Brugse binnenhaven. Komt dat zien, en vooral: komt dat horen!

PS: als je mijn collega Tomas live wil zien spelen, dan is Walvis de place-to-be.

Zaterdagavond in de Magdalenazaal in Brugge was de place to be. Ursula Rucker, de queen van de spoken words, kwam haar nieuwe album “Ma ‘at Mama” voorstellen. Ik kan je maar een iets zeggen: degenen die er niet waren hadden dik ongelijk en hebben wederom een knap staaltje muziek gemist. Fioon, Animal, Didier en Duck waren van de partij en hebben er van genoten. Trouwens, vergeet niet eens naar haar laatste CD te luisteren, want het is een dijk van een plaat!

Ik wist niet dat het bestond, maar toch is er zo iets als iPod etiquette op het werk. In tijden waar zelfs Microsoft het niet op prijs stelt dat zijn werknemers massaal iPod adepten zijn, vind je deze witte multimediaplayers steeds vaker op de werkvloer. Er zijn dan ook ongeschreven regels waar je je best aan houdt. Als iemand tegen je spreekt, dan word je geacht van minstens een van de oortjes uit je oren te halen om toch de indruk te geven dat je luistert. Knikkebollen, meeneurien, headbangen en dergelijke zijn ook zeer uit den boze. Als klap op de vuurpijl, neem je iPod niet mee in meetings, want je maakt jezelf ontzetten belachelijk. U weze gewaarschuwd. (foto: apple.com)

Zaterdagavond hadden broer en ikzelf elk een vrijkaart voor het Kneistival. Van de partij waren Magnus (die we overgeslaan hebben want we waren te laat) en Vive-la-Fete. Ik moet toegeven, Vive-la-Fete onder leiding van Els Pineau kunnen er een gezellige braspartij van maken. Helaas zijn ze muzikaal de kinderschoenen nog niet ontgroeid. De muziek is eigenlijk zeer basic en zo zijn ook de teksten. Schreeuwen en show verkopen kunnen ze wel, zelfs het publiek hun plaats op het podium laten overnemen. Je neemt iemand uit het publiek, je hangt je gitaar rond zijn/haar nek, en je gaat er zelf vandoor. Een beetje teleurstellend helaas.

De gebroeders Lefever pakken het muzikaal aan met Hombrezz en komen na een lange underground periode boven water op vrijdag 13 en zaterdag 14 mei in de Backstage in Gent. Ze gaan er een eigenzinnige mix van het werk van Serge Gainsbourg brengen.

Gisteren was het dan zo ver. Even de herinneringen van de hoogtijden van de grunge bovengehaald en samen met animal en blubber naar de Magdalenazaal afgezakt om naar Therapy? te gaan kijken. Hun nieuwe CD is niet slecht, maar mijn voorkeur gaat nog steeds naar hun oude nummers. “Isolation” van Joy Division is nog steeds om kippevel van te krijgen…

Net even op de site van Rock Werchter gesnuisterd, en ze hebben weer een pracht-programma in elkaar gestoken. Vooral de eerste avond weet mij gigantisch te bekoren: Kraftwerk, The Chemical Brothers en New Order. Dat wordt weer een avondje om je vingers van af te likken! Wist je trouwens dat de nieuwe van New Order ook om te smullen is? Zaterdag wordt “Waiting for the sirens’ call” van New Order officieel gereleased.

Zoals de meeste al wisten ben ik op 28 februari een jaartje ouder geworden (de leeftijd laat ik even in het midden). Als cadeau van mijn lieve schat heb ik een duoticket gekregen naar SeaSens. Een relaxatieruimte op een boot, met de muziek van Pink Floyd en aangesterkt met de geuren van etherische olietjes. Zalig zo’n massagezetel, heerlijk relaxen met de steengoede muziek van Pink Floyd. Super gewoon. Een aanrader voor liefhebbers ;-)

Het schnappi lied volgens de heren van Rammstein. De versie is eens iets heel anders en klinkt heel wat minder braaf dan de originele versie. Blijkbaar hebben de mensen van Rammstein er zelf niets mee te maken (als we dit en dit mogen geloven natuurlijk). (via mijnkopthee gevonden)

Via Grijze Blubber is er een muzikaal stokje op mijn site beland. Doel: beantwoord de volgende vier vragen:

1. Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer? Op mijn thuis PC staat een slordige (schaamrood op de kaken) 75 GB aan digitaal geluid. Op mijn iPod staat er ook nog eens een dikke 30 GB.

2. Wat is je laatst gekochte CD? Makkelijke vraag: Nothing’s Lost van Styrofoam.

3. Wat is letterlijk het laatst geluisterde nr voor je dit bericht las? The Boxer uit het nieuwe album van de Chemical Brothers: Push The Button.

4. Geef 4 nrs door die je heel vaak luistert of die veel voor je betekenen Wel, ik ga geen nummers noemen, maar artiesten: Portishead, Miles Davis, Styrofoam en niet te vergeten Llorca.

Muziek maken hoeft niet altijd duur te zijn. Een beetje inspiratie, wat handigheid en een Windows computer met de standaard geluidjes volstaan om de prachtigste melodie?n uit je computer te toveren. Het waren de Russen die op dit idee kwamen.

Eigenlijk moet het toch fijn zijn om een iPod te zijn, niet? Je ziet er lekker flashy uit, mensen hebben je graag, altijd heb je je favoriete muziek op zak en je mag vooral overal mee naar waar de mensen gaan. Veelal wordt je dan ook eens op de foto geplaatst. Je kan er ook niet aan doen natuurlijk dat je fotogeniek bent, is het niet?

Mensen die net zoals ik een iPod hebben hebben zich waarschijnlijk al vaak afgevraagd hoe ze dat click wheel dingetje kunnen doen werken. Gewoon op het gevoel werkt dat ding. Wrijven naar links is stiller, naar rechts is luider. Klikken gaat ook. Wel, hier is de uitleg.