Van 4 september tot 4 december 2009 stelt Stephan Vanfleteren tentoon in het Wintercircus Mahy in Gent. De aanleiding voor de tentoonstelling is het nieuwe boek “Portret 1989-2009” die uitgeverij Lannoo uitgebracht heeft. Het boek hadden we thuis al, maar desalniettemin zijn we op zondag 1 november afgezakt naar Gent om eens met Fioon en kleine Norah te gaan kijken. Het wintercircus is zowaar de perfecte plaats voor een Vanfleteren tentoonstelling. Groots, ruw en schoon.

De portretten komen heel mooi tot hun recht in het decor. Wat ik bijzonder bewonder in Vanfleteren is hoe hij heel strak dezelfde stijl aanhoudt doorheen zijn werk. De foto’s zijn technisch misschien niet altijd perfect maar ze stralen een gevoel uit en raken je gewoon. Een aanrader van formaat en, niet onbelangrijk, een zeer kindvriendelijke tentoonstelling.

Zo’n telefoon waar je foto’s mee kan maken is toch ferm makkelijk. Je hebt het altijd bij de hand en je kan vrij onopvallend foto’s maken. Zeker met de iPhone en een tool zoals The Best Camera kan je zeer leuke en creatieve dingen doen. Het fantastische is dat je de foto’s ook gelijk online kan zetten op bijvoorbeeld Twitter en FaceBook. De kwaliteit is op zijn zachts gezegd niet goed maar enfin, het doet mij enorm hard denken aan een digitale versie van de Polaroid.

Vorig weekend gemaakt tijdens het wachten op Fioon die bij de kapper zat…

Bij gebruik van de dioptrieknop met het oog aan de zoeker dient u op te passen dat u niet per ongeluk uw vinger of nagel in uw oog steekt.

Zo zie je maar, werken met een fototoestel kan de gezondheid schaden!

Een hele tijd geleden trouwden Hilde en Franka. Aan ons lieten ze de eer om de trouwdag op foto vast te leggen. Gewapend met een hoop fotomateriaal begonnen Fioon en ikzelf aan onze vuurdoop, want trouwfotografie was voor ons beiden onbekend terrein. Het begon al goed in het stadhuis want we kregen het donkerste zaaltje toegewezen. Niet echt ideaal. Ook gaat alles zo snel dat je doelbewust moet zorgen dat je geen cruciale momenten vergeet. Als je dan al met twee werkt moet je nog opletten dat de ander niet per ongeluk op de foto staat. Gelukkig is alles goed verlopen en is het trouwkoppel super tevreden met hun trouwfotoalbum.

Wederom een foto reeks van een eind geleden. Het motto deze keer was om eens oud en nieuw te combineren. Ik met de digitale camera, Fioon met de analoge. Als je eenmaal gewoon bent aan de luxe van een digitaal fototoestel met autofocus, dan is het toch even wennen om weer manueel scherp te stellen. Helaas hebben we de tijd nog niet gevonden om het filmpje te laten ontwikkelen. Ik ben benieuwd wat de foto's zullen geven eenmaal ze ontwikkeld zijn.

Alweer eentje van een tijdje geleden. Voor een collega van Fiona moesten we eind juni hun trouw op de gevoelige plaat vastleggen. Aangezien we op veilig wilden speelden beslisten we zowel mijn camera als die van mijn broer te gebruiken. Broer houdt er een andere merkkeuze op na dan mezelf, dus moesten we snel even gaan oefenen. Geen betere plaats dan de Brugse binnenstad om de fotograaf in ons te oefenen. We zijn gelukkig heelhuids en met een hoop foto's teruggekomen van de trouw die we nu netjes aan het verwerken zijn.

Voor veel mensen en heel wat fotografen is het nog een vreemd gegeven: color management. Met de analoge fotografie was het allemaal veel makkelijker, zeker als je gewoon foto's liet ontwikkelen. De digitale fotografie (of beeldverwerking in het algemeen) maakte het er allemaal een beetje moeilijker op. Zeker als je op het scherm hetzelfde wil zien als in de werkelijkheid. Als je dan op je fotoafdrukken oook hetzelfde kleur wil hebben kan je er niet van onderuit en moet je een beetje kaas gegeten hebben van kleurbeheer. Gelukkig is er op het internet veel info te vinden. Persoonlijk vind ik de Nederlandstalige tutorials van Marc-en-Ciel zeker de moeite om eens door te nemen. Allemaal makkelijk te downloaden als PDF bestandjes. Wat een luxe maar geen makkelijke kost.

Ooit het boegbeeld van de industrie in de westhoek. Iedereen kende de suikerfabriek in Veurne. als de wind verkeerd zat kon je er niet naast ruiken. Helaas kon het einde niet uitblijven en sloot de fabriek zijn deuren. Tegenwoordig schiet er nog maar weinig van over, maar gelukkig kunnen foto's ons nog een blik geven van hoe het er vroeger uitzag.

Fotografie is een zeer leuke manier om de wereld te laten zien zoals je hem zelf waarneemt. Je kan natuurlijk ook een stap verder gaan en je eigen wereld maken en die op de gevoelige plaat zetten. Dat is net wat Edwin Bont doet. Edwin schildert en knutselt eerst zijn eigen wereld in elkaar en maakt er daarna een foto van. De sfeer in de foto's houdt zo'n beetje het midden tussen de realiteit en een droom. Wat hij ook heel leuk kan is een wereld van twee en drie dimensies combineren tot een mooi geheel. Het lijkt een beetje op een combinatie van een illustratie en een foto. Bijzonder leuk als je het mij vraagt.

Vorig weekend waren we op bezoek bij een kopergieterij in Oudenaarde. Van het kopergieten was er niets te zien want het doel was een kunsttentoonstelling. Een prachtige locatie: een oude gerestaureerde brouwerij. Heel wat verschillende mensen stelden hun "Art" voor, waaronder schilderijen en sieraden. Daarna kon je op het binnenplein genieten van een lekkere kop "Tea".

Bij de grote opkuis vandaag kwam ik een oude "De Morgen Magazine" tegen. Op de voorkant een foto van een nog niet geboren dolfijn zwemmend in de buik van mama dolfijn. Dankzij de huidige techniek kunnen we nu binnenkijken bij de beestjes om te zien hoe deze tot stand komen. Jammer genoeg hebben we toen de documentaire op National Geographic gemist wegens het niet hebben van een televisie. Gelukkig vind je op inderdaad veel foto's om je honger mee te stillen. Het is toch iets schattig, zo'n foetus dolfijn, hond of olifant, vind je niet?

De schildpad van Jn Fabre is terug in Nieuwpoort. Vandaag tijdens onze wandeling aan de zee hebben we even genoten van de pracht van dit beest en zijn ruiter. Een glimmende schildpad als deze nodigt gewoon uit om gefotografeerd te worden. Onze reflexcamera is in reparatie maar de kleine compactcamera hielp ons even uit de nood.

Toen we in Brakel op bezoek gingen bij de grootouders van Fioon werden we ook met veel ongeduld opgewacht door Pascal en Denise. Pascal en Denise zijn de neef en nicht van Fioontje. Twee rakkers die aanvankelijk een beetje schuchter waren maar zich in het bos al snel ontpopten tot twee circusartiesten. Geen oefening van de fitnesspiste was te moeilijk en geen van de klimrekken was te hoog. Bij nader inzien kunnen wij als volwassenen nog wat leren van de conditie van deze jonge gasten (alle, ik toch).

Wat is er nu leuker dan nieuwe speelgoed uittesten? Yellow Duck heeft een nieuwe toeter op zijn fototoestel (om even een Hollandse collega te quoten) en dat moet natuurlijk getest worden. Als onderwerp om mee te testen heb ik even de collectie aan rode potjes met kaarsen van Fioontje gebruikt. De rode kleur past trouwens perfect bij de veel te warme kerstsfeer. Het lijkt bijna zomer…

Een zonnige zondag, waarom zou een mens binnen zitten? Wij hadden in ieder geen zin in een luie zondag, dus trokken we er met broer en de hond op uit om even een fotografisch oog op Oostende te werpen. Allé ja, op een deeltje van Oostende toch. Sjenna, een hond met een fiere leeftijd, ontdekte dat je zelfs op latere leeftijd eens van bil kan gaan. De pikante foto's hebben er we er wijselijk van tussen gelaten, kwestie van de gevoelige lezers niet af te schrikken.