We wensen iedereen een prettig nieuwjaar en een zalig kerstfeest. Maak er maar een spetterend jaar van in 2009! Dat alle dromen mogen uitkomen en dat 2009 een jaar vol liefde en vrede mag zijn.

De Sint is langs geweest en onze kleine “o, wat ben ik toch zo schattig als ik smoeltjes trek” pruts zal het geweten hebben. Ze wist niet waar eerst gekeken en kwam handjes tekort om al dat speelgoed te testen.

Jammer toch dat deze lieve meneer met witte baard de ouders vergeten is ;-) Volgnd jaar zijn we wat flinker en zullen we twee tripel Karmeliet bij onze schoen zetten.

In oktober was het voor ons vakantietijd. Weliswaar hadden we maar een weekje, maar als je er met het gezin samen op uit trekt, dan weet je zeker te vermaken. Onze tocht ging richting Center Parcs in Zandvoort, Nederland. Eindelijk hebben we de tijd gevonden om de foto’s van onze reis online te plaatsen.

Tussen alle drukte door hadden we dit weekend toch even de tijd om te genieten van de vismijn in Nieuwpoort. Het was even lachen toen ik voor de deur van de vismijn een mobiel zag staan met het opschrift “Muskusratten bestrijding”. Let dus maar op en controleer dat je enkel vis mee hebt. De andere beestje moet je daar laten ;-)

Norah heeft graag eendjes (wat een geluk voor papa en mama). Ze heeft eendjes in alle maten en vormen. Grote eendjes, kleine eendjes, eendjes die lawaai maken, eendjes die water spuiten, noem maar op. Een van de eendjes is haar vaste vriendje als we in bad gaan…

Vorige week een stap in de wereld gezet met Debby en Hendrik (bij deze zijn jullie 'geduckt'). Eigenlijk zouden we de Paulusfeesten in Oostende aandoen maar op een of andere manier zijn we in Breskens uitgekomen…en een boottocht later stonden we in Vlissingen. Zon, zee en molens (want we zaten tenslotte in Nederland hé). Meer hadden we echt niet nodig om te ontkomen aan werk-gerelateerde-gedachten.

Het enige wat we hier tegenwoordig krijgen is een zee van regen. Het lijkt net alsof de herst al begonnen is. Hopelijk is het in oktober dan nog geen winter want dan hebben Fioon en ikzelf twee weekjes verlof. Als iemand goede ideetjes heeft welke kant we op kunnen voor een week of twee vakantie, dan horen we het wel. Let wel, liefst iets dat we met de auto kunnen doen want de zwangere buik van Fioon mag tegen dan niet meer op het vliegtuig.

Trouwens, morgen is het weer gyneacoloog tijd. Eindelijk zien we onze lieve kleine spruit in wording nog eens op het scherm. Jammer dat ik moet werken, maar dat zal de pret niet bederven.

Je kent het voorval waarschijnlijk. Je loopt met Fioon en de fotokodak op de dijk in Nieuwpoort. Je stopt even aan de schildpad om wat plaatjes te schieten. Voor je het weet klampen twee toeristen je vast en vragen heel vriendelijk als je even een foto van hen wil maken met hun kodakske. Tuurlijk, want we zijn vriendelijke mensen. Je geeft je eigen kiekjesapparaat aan Fioon en gaat aan de slag met de toeristencamera. Voor je het weet hebben zowel jijzelf als Fioon een kiekje van de toeristen. Zouden ze ooit de weg vinden naar deze site?

Gaan kuieren op de dijk van één van onze Belgische badsteden is zo'n favoriete bezigheid van Fioon en mij. Het maakt ons niet uit als het nu putje winter is op hartje zomer. Op de dijk is er altijd wel iets beleven of te zien. Niets is zo leuk als gewoon de mensen observeren. Je ziet wat lopen, dat kan ik je verzekeren. Laatst waren we in Nieuwpoort op de dijk aan het wandelen. Er woei een frisse wind dus viel de drukte best mee. Ook parking vinden was deze keer geen heksenketel. Soms heb je van die dagen dat je zonder veel ambras kan genieten van strand en zee, drukte- en filevrij.

Gevonden op een flesje pompelmoes op het werk. Ingredienten zijn enkel pompelmoes, maar er kunnen wel resten zijn van selder. Waar die vandaan kan komen is mij een volkomen raadsel. Gelukkig schijnt selder wel goed te zijn voor het een en het ander…

Volgens mij is het weer hopeloos de weg kwijt. We zijn amper maart maar de helft van de bloemen staat al in bloei. De warme temperaturen doen je zowaar denken dat het al lente is, maar net op dat moment is het koude weer daar terug om je er aan te herinneren dat het nog helemaal zo ver nog niet is. Sneeuw hebben we intussen ook al gehad. Wat komt er nog?

Bij deze hectische tijden (ik pendel de hele week met de auto tussen Gent en Zaventem) denkt een mens al eens snel terug aan een mooie rustige winterdag aan zee. Gewoon genieten van het lekker warme winterzonnetje en even alle drukte van de werkweek vergeten. We kunnen misschien gewoon allemaal het voorbeeld volgen van de meneer op de foto.

Elke avond rond 20.00 uur komt hij voorbij ons huis. Een oudere man met twee katten op wandel in de wijk. Je hoort hem al van ver aankomen. Hij maakt het typische geluid dat mensen maken als ze een kat willen lokken (lippen als een vis op elkaar plaatsen en een piepend geluid produceren). Ze volgen hem blindelings… Onlangs stond ik met de man te praten en hij wist me te zeggen dat de katten de tuin niet uit willen als hij niet meegaat. Toch raar é dat katten zo afhankelijk kunnen zijn.

Le Tréport, een Franse kustgemeente die veel mooie herinneringen bij me oproept: onze eerste reis samen, zon, zee, baguettes en lekkere fruits de mer in de haven. Meer heeft een mens echt niet nodig om gelukkig te zijn. Twee weken geleden beslisten we om er een verlengd weekend lekker te gaan genieten. La dolce far niente. Mmmmmmmmmmm…